Mevrouw Joosten • 05.08.2016

Mevrouw Joosten • 05.08.2016

In de make-up

s’Morgens om 08:00 stonden mijn moeder, zussen en beste vriendin al voor de deur. Bij het gaan van de deurbel maakte Ruud zich gauw uit de voeten en vertrok naar zijn ouderlijk huis. We zouden pas om 16:30 trouwen, maar daar voor wilden we graag nog foto’s laten maken en onze kleine man willen we zo veel mogelijk bij ons hebben op deze speciale dag. Dus hem hadden we een middag dutje beloofd. We zijn begonnen met een bakkie thee of koffie en op tafel lagen er broodjes en beleg. We zaten nog maar net aan het ontbijt toen de deurbel weer ging. De visagiste is gearriveerd. Leuk, leuk, leuk. Normaal draag ik zelden tot nooit make-up, maar op zo een speciale dag wil je je toch extra mooi voelen. Nadat de visagiste mijn gezicht geplamuurd heeft, doet mijn moeder mijn haar. Mijn moeder kan namelijk ontzettend goed vlechten en hoewel ik het het liefst in een staart heb, ziet mijn aanstaande man het het liefst los.

Er werd een compromis gesloten, zoals je kunt zien. Geen los hangend haar in mijn gezicht, maar een mooie waterval vlecht en de rest van mijn haar ( en een beetje extra haar ) in de krul. Haar en make-up klaar, dan nu de jurk. Ik kon niet wachten om hem aan te trekken. Hij had al zoveel weken bij ons boven gehangen. In een mooie zuurstokroze hoes hing hij aan de deur, maar nu mocht hij eindelijk weer aan. Mijn moeder had in de bruidswinkel een instructie pakket mee gekregen over hoe de jurk aan moet. Je zou denken dat dat heel simpel is, in de jurk stappen, rits dicht en klaar, maar bij een trouwjurk schijnt dat anders te zijn. Het duurde inderdaad ook eventjes voordat hij helemaal goed zat.

Ondertussen was Ruud bericht over dat we bijna klaar waren en het zelfde whatsapje ging naar Marjolein. Marjolein en Anneloes zouden namelijk Flame naar Parnassia brengen. Lichtelijk nerveus en heel erg nieuwsgierig liep ik naar buiten. Ruud had natuurlijk mijn jurk nog niet gezien, maar ik zijn pak ook niet. Prachtig, hoe hij straalt van zenuwen en geluk met Siem op zijn arm die het allemaal wel erg gezellig vind.

Fotoshoot in de duinen

De keuze voor de duinen was snel gemaakt. We wandelen daar graag en ik heb in deze prachtige omgeving heel wat kilometers met Flame gereden. Toen we er allemaal waren zijn we naar het vogelmeer gelopen. Marjolein en Anneloes liepen met Flame over het ruiterpad en Ruud, Siem, Fleur en ik liepen gelukkig over een verhard pad. Al had ik voor deze gelegenheid nog niet mijn witte pumps aangetrokken, maar gewoon lekker mijn afgetrapte gympen. Overal werden we door iedereen gefeliciteerd. Echt super leuk. Bij het vogelmeer een aantal mooie plekjes uitgezocht, waar deze prachtige foto’s zijn gemaakt.

Flame kan nog wel een opgewonden standje zijn die totaal niet stil wil staan, maar vandaag was hij echt het aller voorbeeldigste paard ooit. Na de fotoshoot zijn we naar huis gegaan, waar Fleur, Siem voor ons super heeft verzorgd en op bed gelegd. Fleur was al de hele dag met ons mee op pad om er voor te zorgen dat we ons niet druk hoefden te maken om Siem en heerlijk van de dag konden genieten. Dat is zeker gelukt.

Wachten

Siem lag prinsheerlijk te slapen terwijl wij beneden zaten. Daar zit je dan te wachten, in je trouwjurk, helemaal opgedoft proberend een positie te vinden waarin je even lekker op de bank kunt zitten. Ik kan je vertellen een trouwjurk met daar onder een vrij strak korset is niet gemaakt om comfortabel in te zitten. Helaas is het ook nog eens een feit dat de tijd extra langzaam lijkt te gaan als je moet wachten op iets waar je al een hele tijd naar uit kijkt. Maar, uiteindelijk was het zover. Fleur had voor ons Siem uit bed gehaald, gevoed en weer netjes aangekleed, zodat we om 16:00 uur helemaal ready naar beneden konden gaan. Daar wachten namelijk ons vervoer. We trouwen in de Molen de Adriaan, een prachtige molen in het hartje van Haarlem. Heel toevallig op een steenworp afstand van ons huis. De molen staat aan het Spaarne, hetzelfde water waar wij aan wonen. Daarom vonden wij het een leuk idee om aan te komen varen. De sloep lag netjes op de afgesproken plaats klaar, de kapitein hielp ons aan boord en Siem mocht zelfs mee helpen met het sturen van de boot. Top service !

Ja, ik wil

Eindelijk was het dan zover. De ceremonie. Het kon me allemaal niet snel genoeg gaan. De trouwambtenaar was eerder bij ons thuis geweest en had naar aanleiding van dat gesprek een heel mooi verhaal verteld. Dit hoorde ik achteraf, want het enige waarop ik geconcentreerd was is het moment waarop ik wat mag zeggen. Namelijk het woordje, JA. Het leek eeuwen te duren en het was er binnen bloedheet, maar toen het moment eenmaal daar was zei ik volmondig, ja. Daarna voelde ik meteen de opluchting. Zo dat kan niet meet fout gaan. Ik kan geen stomme dingen meer zeggen zoals o, ehm, tuurlijk, of wat dan ook. Er werd gezoend er werden ringen uitgedeeld en handtekeningen gezet. Nu is het tijd om het te vieren.

Feestje

Met de sloep weer terug en van daar met de auto naar Villa Westend, waar we zouden gaan genieten van een walking dinner . Met als toetje de prachtige door mijn zusje zelfgemaakte taarten op de door mijn vader gemaakt etagère.

We hebben heerlijk gegeten en gedronken. Tijdens het laatste uurtje, wat uit eindelijk uurtjes werden, konden we alles er weer vanaf swingen en dansen. Het was echt een fantastische dag om nooit meer te vergeten.