Endurance Ginkelse heide, klasse 2 / 52,5 km • 13.09.2014

Endurance Ginkelse heide, klasse 2 / 52,5 km • 13.09.2014

Endurance Ginkelse heide

Na een mega drukke week op mijn werk was ik blij dat Marjolein de vrijdag voor de wedstrijd voor Flame zou zorgen. Normaal gesproken ligt alles al dagen van te voren klaar en hoeven we op de dag van de wedstrijd alleen maar de trailer aan te koppelen, paard te laden en we kunnen. Van deze normaal gesproken ‘o zo goede’ voorbereiding was deze dag niets te merken. Zelfs de vrijdag voor de wedstrijd kon ik niet de puf vinden om alles netjes klaar te zetten. Dit resulteerde de volgende dag in een hoop missende objecten die we normaal gesproken wel bij ons hebben. Gelukkig hadden we de belangrijkste dingen mee. De vers afgebakken croissants met kaas waren er op deze weer erg vroege morgen natuurlijk ook bij. Rond de klok van half 6 gingen we weer met het hele spul op pad en waren als een van de eerste aanwezig op het terrein. Twee weken geleden waren Flame en ik hier al geweest om een weekend te trainen dus het gebied was bij ruiter en groom al bekend. Nadat Marjolein even met Flame had rond gewandeld en Ruud met de auto was vertrokken om de vet-gate in te richten zijn we maar naar voren gegaan voor de voor keuring. Deze door liep hij keurig en als beloning mocht hij mee naar zijn bescheidde prik-paddockje waar een heerlijke bak hooi en water voor hem klaar stond. Flame moest hier alleen niets van hebben en vond het veel leuker om in dat, o zo kleine beschaafde paddockje met een klein beetje zand, te gaan rollen. Hij voelt zich in ieder geval op zijn gemak denken we dan maar terwijl we de borstels weer tevoorschijn toveren.

ginkel

Aan de start

Het plan was om deze wedstrijd iets gewaagder te rijden. In Kootwijkerbroek wou ik hem niet te hard laten gaan, maar 44 km in zijn eentje was mentaal wel zwaar. De motivatie was af en toe ver te zoeken dus besloot ik deze wedstrijd om achter de achter hoede aan te rijden. Dit lukte niet helemaal, want toen we van start gingen reden er vijf combinaties voor mij en nog twee combinaties achter mij. De eerste drie ruiters gingen pittig van start, maar gelukkig reden de Duitse dames waar ik achter hing iets rustiger.

IMG_1347

Nog wel een stevig tempo voor Flame , maar we hadden afgesproken om hem mee te laten gaan mits het binnen de perken zou blijven en na het eerste rondje van 30 km kritisch te kijken of hij nog 20 km mee kon komen of dat het teveel voor hem zou zijn. Gespannen reden we achter de rest aan. Zou hij er al klaar voor zijn om iets harder te gaan vroeg ik mezelf continu af. Bij het eerste groompunt goed gekoeld en meneer dronk gretig de emmer leeg en was meteen weer klaar om door te gaan. Zo ging het ook bij het tweede groompunt. Hoe verder we kwamen hoe meer vertrouwen ik er in begon te krijgen dat hij dit makkelijk aan kan. We kwamen geheel onverwacht als eerste de vet-gate binnen. De kop groep met drie combinaties was halverwege het parcours verkeerd gereden en de Duitse dames bleven bij groompunt drie langer hangen. We stapte rustig de vet-gate in en nadat we Flame lekker habben afgespoeld met voldoende water hebben we hem aangeboden. Met een hartslag van 52 en prachtige waardes werd hij goed gekeurd.

ginkel vet gate

Nog een klein stukje te gaan

Nadat er 35 minuten waren verstreken hebben we hem weer rustig op gezadeld en zijn we nog een paar rondjes gaan stappen voordat we aan onze volgende etappe  mochten beginnen. Net voor mij was een andere combinatie vertrokken uit mijn groep voor ook nog een ronde van 20 km. We reden gezellig samen op en Flame had er nog steeds lekker de gang in zitten. Na 10 km weer bij het eerste groompunt waar we naar mijn idee echt super snel waren. Flame bleef maar aan trekken en ik moest hem eigenlijk vaker vertellen dat hij niet harder mocht dan dat hij te langzaam ging te lopen. Tijdens de laatste kilometers van de rit werden we ingehaald door de Duitse dames die in galop voorbij kwamen. Flame duikte  er achter aan en ik liet hem gaan. De dames hadden mij per slot van rekening ook heel erg goed door de eerste ronde heen geloodst. Normaal gesproken ga ik 1,5 km voor de finish stappen zodat ik Flame meteen aan kan bieden als we over de finish heen komen, maar omdat ik er nu voor had gekozen om achter deze twee combinaties te gaan rijden was eerder stappen geen optie. Het lukte wel maar hij maakte zich zo druk dat ik een lage hartslag wel kon vergeten. We zijn dus maar weer aangesloten bij de rest en veel later dan gepland gaan stappen. Na 7 minuten heb ik Flame aangeboden om zijn hartslag te tellen. Het was op een klein afgezet stukje in de rijbaan buiten waar veel paarden waren, veel drukte en commotie. Paarden die aan het heen en weer draven waren voor de locomotie, standjes met heel erg veel felgekleurde dingen die hingen te bungelen en veel paarden op dat kleine stukje waar de hartslag geteld kon worden. Echt een ideaal plekje in dat kleine stukje hadden we niet, maar het was het enigste plekje dat over was. Terwijl er een paard langs kwam draven en Flame zeer gefocust naar de standjes aan het kijken was kreeg ik te horen dat zijn hartslag te hoog was. Jammer, maar geen tijd om na te denken want we hadden nog maar drie minuten de tijd. Na drie minuten was het gelukkig iets rustiger in het kleine stukje en kon ik een beter plekje uitzoeken om hem te laten tellen. Met een hartslag van 52 mochten we naar de trailer om vervolgens na een half uurtje terug te keren voor de nakeuring.

Beter kan niet

Aangekomen bij de nakeuring werd zijn hartslag weer geteld en werd hij grondig onderzocht door de dierenarts. Alles was goed en we mochten naar de locomotie. Bij de nakeuring stond hij bijna te slapen dus ik was al bang dat hij zou gaan slenteren met zijn voeten over de grond. Gelukkig werd hij bij het horen van ‘voorwaarts draf’ goed wakker en draafde krachtig naast me. De dierenarts complimenteerde mij met onze mooie kaart en er verscheen een glimlach op mijn gezicht die er de rest van de dag niet meer af is gegaan. Zo super trots op mijn pony. Mede met dank aan mijn grooms natuurlijk dat deze dag zo fantastisch is verlopen.

ginkel chillen

Moe maar super blij hebben we op de prijsuitreiking gewacht. Niet dat ik verwachte iets te winnen, maar zo kan Flame nog even uitrusten voor de reis terug naar huis en hebben wij de tijd om alles weer op te ruimen en nog even een bakkie te doen. De laatste hamburger had Marjolein voor mij bemachtigd waar de rest het met en broodje knakworst moest doen. Na de prijsuitreiking natuurlijk even mijn mooie kaart op gehaald en de eindlijst. Hier stond ik tot mijn grote verbazing als 5de genoteerd van de 8 combinaties die aan de start waren verschenen. Het verschil tussen de nummer 5 en de nummer 1 was ook nog eens heel erg klein wat het allemaal nog veel leuker maakte. Flame begint echt het spelletje door te krijgen en hij vind het nog steeds heel erg leuk. Volgend seizoen maar eens kijken of de klasse drie ook voor ons is weg gelegd.