Endurance Ermelo, klasse 2 / 60 km • 26.03.2017

Endurance Ermelo, klasse 2 / 60 km • 26.03.2017

Onverwachte leuke uitdaging

Misschien weten jullie het nog wel, niet zo heel erg lang geleden zat ik emotioneel een beetje in de knoop. Tijdens een van onze vele duinwandelingen had ik het er met mijn man, mijn steun en toeverlaat, over dat ik eigenlijk helemaal klaar was met de endurance. Ik wou me focussen op mezelf en weer de blije enthousiaste Linda worden zoals ik mezelf ken, een nieuwe droom vinden waar ik mijn passie in kwijt kan en energie uit kan halen. Na veel zoeken vond ik wat ik zocht. Meteen nadat ik me had ingeschreven voor de opleiding paarden gedragsdeskundige bij Petra Vlasblom, voelde ik me al een stuk beter. Enthousiast over mijn keuze ging ik de volgende dag naar Flame en in plaats van dat hij mij uit de weg ging kwam hij na een paar minuten naar me toe om me een grote knuffel te geven. Sinds die dag zijn Flame en ik weer dikke maatjes.Niet zo heel erg lang daarna kreeg ik een berichtje van Donna Oudshoorn met de vraag welke wedstrijden ik nog zou moeten rijden voor mijn novice ( kwalificatie om internationale wedstrijden te mogen starten ). Ondanks dat ik had gezegd even klaar te zijn met de endurance, begon het meteen te kriebelen ( het ging immers ook een stuk beter met mij ) en na wat uitzoek werk en overleg heb ik een startpas aangevraagd voor mij en A.F. Palmass. Super spannend, maar met nog maar 2 weken tot de wedstrijd was het strak plannen. Gelukkig ben ik getrouwd met de aller liefste man op de hele wereld en zijn we in die twee weken zo vaak mogelijk bij Donna geweest om Palmass nog beter te leren kennen. Ik had hem wel al eens vaker gereden, maar dat was al een tijdje terug. Gelukkig kan je heerlijk rijden bij Donna in buurt.

Ons wedstrijd debuut

Zoals altijd hebben we alle spullen een dag van te voren klaar gezet zodat we smorgens vroeg alleen nog maar de trailer hoefden aan te koppelen en natuurlijk Palmass mee te nemen. Het was deze maal ook wel heel erg vroeg. Om 04:30 nieuwe tijd, ja de klok ging uitgerekend deze nacht een uur vooruit, ging de wekker. Na een korte douche en een kop thee klaar om te gaan. Palmass keek me vreemd aan toen ik om 05:45 bij hem de uitloopstal instapte, maar hij ging rustig mee en stond snel op de trailer. Onderweg naar Ermelo heeft hij zich ook voorbeeldig gedragen. Rond de klok van 08:00, exact volgens planning, kwamen we aan op het terrein; een paddockje werd geprikt en zo kon Palmass lekker achter te trailer staan met een lekkere zak hooi en een emmer water. We moesten een aardig stukje lopen naar het terrein, dus na de hoognodige plaspauze en het aanmelden ben ik alles klaar gaan zetten. Vorig jaar zat Siem nog in de kinderwagen, maar nu meneer kan lopen wil hij ook alleen maar lopen. Dit zorgde er alleen wel voor dat het Ruud iets meer moeite koste om de vet-gate in te richten. Gelukkig ging alles prima en kon ik me helemaal focussen op Palmass. Na een lekker wandelingetje naar de keuring en het goedkeurende knikje van de dierenarts zijn we rustig aan gaan opzadelen. Op de startlijst had ik al gezien dat het een drukke massastart was. Daarom eerst even met Palmass aan de hand gestapt tussen alle paarden om te kijken hoe hij hierop reageert. Super relaxed en lekker wandelend liepen we er tussen. Alle reden dus om gewoon lekker op te stappen en mee te gaan in de massastart.

De eerste ronde

De start vond plaats om 09:30 en het eerste gedeelte moesten we achter een auto aan. Donna had mij van te voren al laten weten dat hij het fijnst voorop loopt, maar de kopgroep ging mij iets te gretig van start, dus wij draafden er op een mooi tempo tussen. Eigenlijk reden we bijna achteraan in de groep, maar voor mijn gevoel zaten we er middenin. Later op de dag bleek mijn gevoel qua positie wel vaker niet te kloppen, maar dat komt later. Eerst de start. Deze ging zo ontzettend fijn, Hij had zeker wel zin om mee te gaan en ik moest soms echt heel streng zijn om hem te vertellen dat we niet gingen galopperen, maar hij was voor de rest super braaf en heerlijk gefocust op mij. Al snel verdeelde het veld zich en sloot ik mij aan bij een schimmeltje. Met Suzanne heb ik gezellig een stukje samen gereden. In mijn beleving zagen we al redelijk snel weer een paar kontjes. De kilometers vlogen voorbij, maar voor mijn gevoel reden we helemaal niet hard. We draafden lekker en zo halverwege de eerste lus heb ik een klein stukje galopje mee genomen. Puur voor de afwisseling. Hierbij ging ik de 2 paarden die voor ons lagen voorbij en zo reden we weer alleen. In een heerlijk drafje kwamen we aan bij het groompunt. Er werd gekoeld en rustig aan weer verder gereden. Eerlijk is eerlijk, ik had in het begin mijn twijfels of Palmass en ik wel een goed match zouden zijn, maar ik begon steeds meer te genieten van dit paard. Het koste allemaal weinig moeite en het enige waar ik op moest letten was dat hij niet achterlijk hard ging draven. Wat een will to please heeft dit paard. Prachtig. We sloten weer aan bij 2 voorliggers en gingen deze na een stukje samen rijden voorbij. De eerste ronde zat er alweer bijna op. Nog een prachtig stukje hei en daar draaide we het terrein van de knhs alweer op.

Vet-gate

In de vet-gate werd ik opgewacht door mijn trouwe topgroom Ruud, mijn grootste fan Siem ( die heel blij was mama weer te zien ) en Marianne die zo lief was om ons te komen helpen. Daar waren we echt super blij mee, want Siem liet niet heel erg veel tijd vrij voor Ruud om mij te helpen. Na wat koelen en het checken van de hartslag op naar de dierenarts waar hij helemaal goedgekeurd werd. Niet echt een verassing, want hij voelde super aan. Weer op naar de vet-gate waar we lekker 45 minuten de tijd hadden om te relaxen. Marianne heeft Palmass super verzorgd. Zo kon ik lekker even zitten en wat eten en drinken, niet helemaal mijn sterkste punt. Eten in de vet-gate blijft voor mij toch een klein dingetje. Gelukkig gingen de banaantjes en krentenbolletjes er vandaag goed in, zodat ik na een fijne pauze weer fris en fruitig op kon stappen.

De 2de ronde

De tweede ronde ging net zo fijn als de eerste ronde. Wat een heerlijk paard. Nadat we een heel stuk alleen hadden gereden zagen we weer een kontje. Palmass word dan super fanatiek en ik moest mijn best doen om het tempo netjes onder controle te houden. We kwamen steeds een beetje dichterbij Susan en Dessert. We raakte lekker aan de klets en zo in het gesprek kwam naar voren dat ik deze wedstrijd reed voor mijn novice, omdat ik graag met Palmass zou starten tijdens de CEI van Dwingeloo. Susan waarschuwde mij op het feit dat we nog maar 5 kilometer hoefden te rijden en dat we nu op een gemiddelde zaten van bijna 17 km per uur. Oe, daar schrok ik wel een beetje van. Ik had het idee dat we nog veel langer moesten rijden en ik had al helemaal niet het gevoel dat we zo hard gingen. In mijn hoofd reden we ongeveer ruim 14 misschien 15 km per uur en lagen we ergens halverwege het veld van deelnemers. Niets was minder waar want we reden niet alleen veel harder dan ik dacht, maar we bleken ook nog eens op kop te rijden samen met Susan. Ik heb Susan verder succes gewenst en Palmass en ik zijn lekker gaan stappen. Dit lukte echter pas toen Susan en Dessert al wat verder van ons waren weg gereden. Eerst rustig gedraafd en daarna lekker gestapt. Thuis had ik van te voren al uitgerekend hoe laat ik binnen mocht komen. Op de website van de deronline, omdat ik de nieuwe website van de organisatie niet zo snel kon vinden, zag ik dat de wedstrijd 60 km lang zou zijn. Dat hield dus in dat ik om 14:00 mocht finishen. Tot 14:00 heb ik een poging gedaan om met Palmass rustig te stappen en daarna zijn we in een rustig drafje naar de finish gegaan. Voordat we bij de finish kwamen moesten we nog door een hek waar een ruime doorgang was, maar op de hoek schrok Palmass. Gelukkig staat hij dan stil en was er verder niets aan de hand. Voet weer in de beugel en in een heerlijk galopje zo trots als een pauw over de finish.https://www.youtube.com/watch?v=3ItALx1U6JI

Prijsuitreiking

Na de nakeuring, waarin meneer helemaal goedgekeurd werd en we zelfs nog een compliment van de dierenarts kregen dat Palmass er nog zo fit en fris uitzag, heeft Marianne super voor hem gezorgd. Hij heeft heerlijk grasjes mogen eten en daarna weer lekker in zijn paddockje achter de trailer waar een verse emmer water, slobber en een hooinet op hem stonden te wachten. Wat een topgrooms. De prijsuitreiking zou bijna zijn hoorde ik, dus bij het inleveren van mijn hesje bleef ik daar rondhangen. Het was super leuk en gezellig om veel bekende gezichten weer te zien. Overal lekker een praatje gemaakt en nog meer nadat bleek dat het alleen de prijsuitreiking was voor de korte klasse 2. Ik was nog steeds in de veronderstelling dat we ergens 8ste waren geworden ofzo en bleef eigenlijk alleen voor de uitslagen lijst en de vetkaart. Stom verbaasd was ik dan ook toen mijn naam werd genoemd. We waren 4de geworden. Trots en heel verbaasd nam ik de mooie prijs in ontvangst. Na de uitreiking haalde ik onze vetkaart op en uitslagenlijst. Terwijl ik terug liep naar de auto bekeek ik de uitslagenlijst nog eens goed.

Domme fout

De moed zonk me echter al snel in de schoenen en het trotse gevoel maakte plaats voor onbegrip. Onze gemiddelde snelheid lag op 16,2 km per uur. Dat kon niet goed zijn, lichtelijk overstuur belde ik Donna. Ik legde het verhaal uit dat ik het echt goed had berekend dat ik om 2 uur binnen had mogen komen en dat we om 4 minuten over 2 binnen zijn gekomen. Hoe kon dan mijn snelheid alsnog te hoog zijn. Beiden stonden we voor een raadsel, maar al snel werd alles duidelijk. Voor opheldering ben ik naar de jury gelopen. Die heeft voor mijn neus de berekening nog eens gedaan. Toen hij hardop zei wat hij intoetste hoorde ik gelijk wat er mis was gegaan. De wedstrijd was geen 60 km, maar 62 km lang. Op de dag zelf stond het overal duidelijk aangegeven, maar nergens in mijn hoofd was een belletje gaan rinkelen dat nu dus mijn berekening niet meer klopte. Ik had ook nooit gedacht om zo hard te rijden, zo hard had ik nog nooit gereden. Meestal hing ik zo rond de 14 km per uur gemiddeld. Ik baalde als een stekker en het gevoel dat deze fantastische rit mij had gegeven was nergens meer te vinden. Teleurgesteld, dat was ik. Wat een domme fout, waarom dan ook zo hard gereden. De verwijten vlogen door mijn hoofd. Allemaal mijn schuld, ik zag de kans om in Dwingeloo aan de start te verschijnen al verdwijnen als sneeuw voor de zon. Mijn agenda is door de opleiding die ik ben begonnen redelijk vol in de weekenden en de keuze uit wedstrijden om te kunnen rijden was daarmee redelijk beperkt. Daarbij kwam ook nog eens dat het ook allemaal in Donna haar schema moet passen. Het is immers haar paard en ik had het verknald. Gelukkig was Donna niet boos en is deze ‘amateur’ weer een les wijzer. Na een goed telefoon gesprek en het bekijken van de agenda’s zijn we tot de conclusie gekomen dat het helemaal goed gaat komen. Toch wel weer een beetje terug op mijn roze wolk :-) Dankjewel Murielle Mulder van muriellemulderfotografie voor de mooie foto’s