Endurance de Peelrand, klasse 1 / 31 km • 25.10.2014

Endurance de Peelrand, klasse 1 / 31 km • 25.10.2014

Nog eentje dan

Eigenlijk hadden we al besloten om na Endurance by the sea te stoppen voor het seizoen. Uiteraard begon de twijfel na deze fijne wedstrijd, toch wel nog een keer starten of niet starten. Hij had het al zo goed gedaan en we zouden toch geen klasse twee meer starten dit seizoen dus we hebben het niet echt nodig. Het is aan de andere kant natuurlijk wel heel erg leuk en ook weer een nieuw terrein. Na het juiste excuus te hebben gevonden heb ik ons toch maar ingeschreven. Het is ten slotte de laatste wedstrijd en we moeten nog zo lang wachten tot het nieuwe seizoen weer begint. Dus onder het mom van, eens kijken of we volgend jaar hier 80 km willen rijden zijn we zaterdag ochtend vroeg af gereisd naar Wilbertoord.

Nat, nat en nog eens nat

Toen we aan kwamen rijden lagen de rij platen al klaar en zagen we een trekker staan. Dat beloofd nooit veel goeds. We worden naar een plek op een groot nat weiland gewezen waar we de auto met trailer mogen parkeren. Twee van de grooms kwamen op dat moment al aan gelopen met een heerlijk kopje koffie of thee. Wij dachten eerst een bakkie te doen en daarna een paddockje te maken voor meneer, maar hij liet duidelijk blijken dat hij er toch wel meteen uit wilde. Nou vooruit dan maar, ik zet mijn thee weg waarbij ik deze ook nog uit mijn vingers laat glijden om onze stresskip van de trailer af te halen. Nadat we hem hadden uitgeladen bleek dat meneer helemaal geen stress had maar gewoon heel erg nodig moest plassen. Het arme schaap. Meteen maar een paddockje gemaakt, want de thee was toch al op. Nu moet ik er eerlijk bij zeggen dat we deze klus aan de heren hebben over gelaten vandaag. Na een paar rondjes wandelen om het terrein goed te verkennen zijn we naar de voor keuring gegaan. Helemaal goed en we mogen van start.

SONY DSC

Glibberen en glijden

Het veldje waar we in konden rijden viel nog alles mee dus de hoop was nog aanwezig op een redelijk droog parcour.  De winstpunten hebben we niet meer nodig in deze klasse dus vond ik dit een mooie gelegenheid om iets meer snelheid in mijn wedstrijden te brengen. Helaas kwam ik daar snel op terug en werd het een hele klus om hem heel aan de finish te krijgen.

SONY DSC

Flame was wat gespannen, glee een keertje weg met zijn achterhand waar door ik nog meer gespannen raakte, want o jee straks heeft hij weer een blessure, waardoor Flame weer nog meer spanning ging opbouwen en zo gaat het cirkeltje door. Met mijn hoofd was ik er ook helemaal niet meer bij. We zijn wel drie keer verkeerd gereden. Gelukkig maar kleine stukjes, maar toch, dit gebeurde me niet vaak en dan nog wel drie keer. Met vorig jaar nog vers in het geheugen waar we na een glibber en glijpartij een b kregen op de nakeuring. Waar na we daarna het hele blessure, revalidatie project in gingen, moest ik echt moeite doen om te kunnen ontspannen en met plezier de wedstrijd te rijden. Flame werd dan ook als maar vervelender, ging van dingen schrikken en trok nog meer dan normaal naar andere paarden toe. Best logisch met zo een stresskip op je rug.

SONY DSC

Blij waren we dan ook beiden toen we bij de finish aan kwamen. Flame was iet wat druk. Toch kozen we er voor om hem meteen aan te bieden. Er was veel rumoer op het kleine stukje weiland waar heel erg veel plaats vond op dat moment en hij kan daar niet altijd even goed mee omgaan. Gelukkig was zijn hartslag laag genoeg en konden we richting trailer. Bij de trailer werd Flame meteen een heel stuk rustiger. Na een half uurtje eten, drinken en wandelen zijn we naar de nakeuring gegaan.

SONY DSC

De nakeuring

Het was heel erg druk bij de nakeuring. Met nog paarden die finishte, dus voorrang hebben, moesten we lang wachten tot er een veterinair tijd had om bij Flame te kijken. Gelukkig was er een stukje vrij waar we konden blijven lopen. Vanwege het glijden en het toch wel waterkoude weer was ik erg bang dat hij stijf  zou worden. Het eerste deel van de keuring door liep hij keurig. Met een kaart die aan de finish weinig afweek van de start liepen we naar de veterinair voor de locomotie. Vol vertrouwen maar toch een beetje zenuwachtig haalde we de dekens van Flame af en draafde ik met hem heen en weer. Flame draafde netjes met mij mee en we kregen dan ook een duim omhoog van de veterinair. Wat een opluchting. Voor het eerst na ons stunteljaar weer een natte ondergrond gereden en dit maal goed afgesloten.


Alleen maar super trots kan ik zijn als ik kijk naar hoe we vorig jaar zijn gestrand en waar we nu staan. Iedere wedstrijd heeft hij goed gepresteerd en met een goedkeuring van de aanwezigen dierenartsen afgesloten. Nooit had ik gedacht dat we dit jaar nog klasse 3 startgerechtigd zouden worden. De 50 km zit in de benen en na een maand wel verdiende vakantie word het doel voor volgend jaar een klasse 3 wedstrijd. Op naar de 80 km.