Even voorstellen

Linda Veenings

Linda Veenings, geboren 1987 te Heemstede en bijna altijd te vinden bij de paarden. Als klein kind al helemaal gek van paarden en mijn kleine kamertje hing dan ook vol met posters van paarden. Na heel wat zeuren bij mijn ouders mocht ik op paardrijles. Eigenlijk was ik nog iets aan de jonge kant, maar mijn moeder wist de manege houder ervan te overtuigen dat ik voor mijn leeftijd al erg op de zaken vooruit liep. Eindelijk mocht ik dan op paardrijles. De aller eerste keer zat ik op Omar. Een super lieve schimmel met een eigen willetje. We tuften allemaal achter elkaar aan en bij het draven liep er iemand naast de nieuwe kinderen om ervoor te zorgen dat ze niet uit het zadel stuiterde. Toen de les bijna afgelopen was moest ik naar het midden van de bak komen. De instructrice hield mijn pony vast en de andere kinderen mochten galopperen. Hier was ik het totaal niet mee eens en nadat ik tegen de manege houder had staan schreeuwen dat ik ook wilde galopperen, galoppeerde ik de volgende les gewoon mee. Voor mij kon het niet gek genoeg. Hoe hoger ze bokte hoe harder ik lachte. Op de manege hielp ik zoveel mogelijk mee met alle voorkomende werkzaamheden. Daarbij hoorde uit eindelijk ook het zadelmak maken van de pony’s bij. Gefascineerd was ik door het proces wat de pony’s door liepen, voordat ze mee mochten hobbelen in de manege les.

Heel wat jaartjes geleden op de manege.

Na de basisschool en het vmbo wist ik het zeker. De paarden dat is echt iets voor mij en daar wil ik mijn werk van maken. De opleiding paardenhouderij en management aan het Clusius College in Alkmaar was de vervolg opleiding die ik koos. In deze 4 jaar heb ik bij veel verschillende bedrijven stage gelopen. Van de harddraverij tot chique dressuur en springstallen. In Duitsland kwam ik in aanraking met Natural Horsemanship. Deze manier van trainen en de totaal andere kijk op situaties vond ik erg interessant. Op alle stallen waar ik ben geweest tijdens mijn schoolperiode deden ze de dingen anders. Heel erg leerzaam om te zien en om mee te maken. Daarbij kwam in mijn hoofd de vraag al snel hoe ze aan de andere kant van de wereld met paarden om zouden gaan.Daar is maar 1 manier om achter te komen.

Ik had al een aardig centje gespaard door in mijn vakanties en in het weekend in de horeca te werken. Nu had ik de keus om mijn rijbewijs te gaan halen of eerst een tijdje te gaan reizen. De keuze was snel gemaakt en een paar maanden later vertrok ik met een vriendin samen naar Australië. In Australië hebben we heel erg veel mee gemaakt en geleerd. Daar heb ik toeristen begeleid op een meerdaagse trektocht door de snowy mountains, een nieuwe manier van zadelmak maken geleerd, op een rehabilitatiestal gewerkt waar paarden stonden met ernstige gedragsproblemen en een echte cowgirl school gevolgd. Daarnaast ook gewerkt op de grootste renpaarden fokkerij van  Australië en aan de andere kant van Australië mocht ik renpaarden trainen. Ook hier zag ik grote verschillen in de manier van trainen. Allemaal vond ik ze interessant, vooral het hoe en waarom achter de methode. Overal neem je weer wat van mee in je eigen omgang met paarden en zo word je wereld op het gebied van paarden trainen en begrijpen steeds groter

In Kalgoorli mocht ik renpaarden trainen. Dit lieve paard is Speedlaser.

Leconfield, de school voor cowboys en girls.

Eliza Park, toen de grootste fokkerij voor renpaarden.

Samen met April toeristen begeleiden op een trektocht door het gebied van het Kosciuszko National Park, Snowy mountains.

Terug in Nederland na wat zijtakken weer in de paardenhouderij gerold. Met toch wel 1 tak van paardensport die mij heel erg trekt. Gelukkig kon ik deze naar hartenlust uitvoeren op de stal waar ik uiteindelijk terecht kwam. Daar mocht ik veel paarden longeren. Tijdens het longeren focus ik mij vooral op de basis. De basis africhting van een paard is misschien wel het aller moeilijkste en soms ook onbegrepen stukje van de sport. Is de basis niet goed, dan haal je nooit de top. Hier ligt mijn passie. Om ruiter en paard te helpen met een goede basis, een recht gericht paard wat met zijn ruiter in balans loopt.

Met mijn eigen pony heb ik gemerkt hoe lang het duurt voordat je een goede basis hebt en ook hoe belangrijk een goede basis is. Ook ik heb eerst mijn hoofd gestoten voordat we de goede kant op gingen. Flame had veel te veel bespiering aan de voorkant, waardoor een goed passend zadel ook niet makkelijk te vinden was. Na een, gelukkig kleine, maar toch vervelende blessure zijn we het heel anders aan gaan pakken. We hebben eerst veel gewandeld, zijn daarna op gaan bouwen aan de longe en veranderd van instructrice. Zij had een heel andere manier van les geven die voor ons echt werkte. Flame werd sterker, de spieren aan de voorkant verdwenen. In plaats daarvan kwamen er spieren aan de achterkant. Hij kreeg mooie billen en giga buikspieren. Het zadel paste ineens een heel stuk beter en tijdens het rijden in de baan hadden we helemaal geen problemen meer met aanspringen naar galop. Super gaaf om te merken hoe een manier van trainen zoveel verschil kan maken.

Met Flame heb ik heel wat kilometers gemaakt. Helaas raakte hij op de weide tijdens een storm in 2015 zwaar geblesseerd. Doordat hij zijn linker achterbeen zo dusdanig heeft verdraaid is de spat erger geworden. Op de kliniek konden ze mij aan de hand van de foto’s vertellen dat er al oud trauma zat. Waarschijnlijk zo oud dat toen ik hem  had gekocht de beschadiging er al was. Heel vervelend maar niets meer aan te doen. We focussen ons op zijn herstel. De eerste periode ging allemaal erg goed, maar Flame werd steeds vervelender en begon steeds meer spoken te zien. In overleg met de kliniek hebben we besloten om hem toch iets van afleiding te geven. We mochten wandelen, maar een paard wat gewend is om uren achter elkaar te wandelen is met 20 min niet rustig te krijgen.

We zochten naar een methode waarbij we hem mentaal meer uitdaging konden geven. Zo kwam ik in contact met Dual Aktivierung. Een mooie trainingsmethode waarbij aan het paard gevraagd word zelf meer na te denken. Hierin heb ik een aantal clinics en heel wat lessen gevolgd. Weer een interessante manier van trainen. Alleen Flame leert erg snel en zo waren we al snel door de basisoefeningen heen gevlogen. Dan maar weer verder zoeken naar een andere uitdaging.

Zo kwamen we bij Straightness Training. Een methode ontwikkeld door Marijke de Jong gebaseerd op de academische rijkunst. Ontzettend interessant en ook weer een hele andere manier van trainen. Van deze methode heb ik de Home Study Course gekocht en heb ik een aantal clinics gevolgd.

Op dit moment vinden Flame en ik genoeg uitdaging in de ST methode maar daarnaast doen we ook nog steeds Dual Aktivierung, loopt hij aan de dubbele longe en wandelen we buiten door de buurt. Zo blijven we lekker bezig en het houd hem soepel en recht wat alleen maar weer voordelen geeft in zijn herstel. Hopelijk zal hij ooit ‘helemaal’ herstellen van zijn blessure. Tot die tijd geven we hem alle ruimte en rust.

Reacties zijn gesloten, maar trackbacks en pingbacks zijn open.